vinecoaching

Het is 6.45 uur. Mijn alarm gaat af en even ben ik de weg kwijt. Uit mijn ritme gehaald omdat het zaterdag is en ik niet gewekt zou moeten worden door het alarm. Al snel weet ik weer waarom. De eerste trainingsdag Verbindend Communiceren staat op het programma. Gek genoeg ben ik een beetje zenuwachtig. “Kom ik wel op tijd?” “Wat gaat er gebeuren?”, “Wie zal ik ontmoeten?” Al deze vragen roepen iets harder dan gisteren om duidelijkheid. De grootste vraag die me afgelopen week bezig gehouden heeft, is die van tijd. 2 hele dagen in het weekend om de introductie over verbindend communiceren te bevatten? Is dat niet wat veel? Ik denk terug aan alle vergaderingen waarin ik me verveelde omdat er gepraat werd om te praten. Tijd welke ik dan in mijn hoofd aan het vullen was met de agenda van morgen, de boodschappen, observeren van de anderen, of gewoon dromend van de dag, dat ik zou besluiten dat ik hier geen zin meer in had en het ook niet meer hoefde!
Mijn hond tilt even zijn kop op als ik uit bed stap en volgt mijn bewegingen. Meestal is hij het die me op zaterdagochtend eraan herinnert, dat het tijd is om op te staan. Nu rekt hij zich uit en springt op bed, waar hij zich weer opkrult en zijn ogen weer dicht doet. Ik lach en benijd zijn eenvoudige manier van beslissen. Als ik onder de douche uit ben en aangekleed, ligt hij ogenschijnlijk in diepe rust, maar op mijn welbekende “Ga je mee?” springt hij op en rent voor me uit de trap af.