vinecoaching

De airco in mijn hotelkamer probeert de temperatuur naar 18 graden te trekken en te houden. Dat heeft onder andere een positief effect op het aantal muskieten want die beestjes houden niet van kou. Ze blijven liever in de vochtige warmte. Het effect daarvan is dat mijn laptopje ook koud is en nu ik in het open restaurant zit te schrijven lopen de waterdruppels van mijn beeldscherm. Geeft een gevoel van verbondenheid, zo samen zweten.

Vandaag de gehele dag bezig geweest met het hoofdstuk ‘behoeften’. Ja, dat klopt, daar was ik gisteren al aan begonnen en vanmorgen weer via een andere route geheel op nieuw gestart. Zo relatief eenvoudig voor hen om gevoelens en quasi gevoelens uit elkaar te houden, zo lastig blijkt het om de behoeften niet te verwarren met strategieën. En, zoals diegene weten die mij wat langer kennen, ga ik in mijn verhalen ook met de stroom mee waarin de deelnemers zwemmen. Zo begon de toch wel invloedrijke Sergeant Majoor, nog twee jaar tot zijn pensioen, te vertellen dat hij na 30 jaar huwelijk afscheid had genomen van zijn eega en zijn 8 kinderen en hertrouwd was met een andere vrouw.

07.00 uur, wekker loopt af en is in competitie met een regenbui buiten. Ik weet niet zo goed wat werkelijk harder klinkt. Tot nu toe was regentijd iets dat ver van mijn bed was en waar ik geen echte voorstelling van kon maken. Nu wel. Terwijl ik dit schrijf, 22.00 uur, regent het buiten en het enige verschil dat ik door de dag heen heb gemerkt is dat het soms minder hard ging. Mensen lopen met paraplu of omgekeerde plastic wasteilen op hun hoofd. Sommige jongelui met ontbloot bovenlijf. Sommige dame smeet slechts een versleten handdoek om.

Rond 09.00 uur kwam ik aan bij de trainingslocatie alwaar alle deelnemers reeds aanwezig waren en in een plastic tuinstoel rustig zaten te wachten op de Aartsbisschop die voor 10.00 uur gepland stond. Dat geef ik de mensen hier toe. Net als in Kenia, ik kan hier geduld leren en dat doe ik ook. Heb met een paar hogere rangen uit het leger kennis gemaakt en ik voel me wat ongemakkelijk bij het ontmoeten van de zwarte hoofden in camouflage pakken. Ik ken ze eigenlijk alleen maar, ik bedoel de beelden, van tv uitzendingen over oorlog. En dan nu face toe face. Niet wetend wat voor ervaringen ze achter de rug hebben. Wie weet……

Eenmaal in de bus werd ik door het open raam aangeklampt door een man in kledij die ik als moslim kledij meende te herkennen. Hij bedelde. Naast hem een man met slechts één arm die hetzelfde deed. Afgaande op de omgevingsreacties heb ik niet gereageerd. En het houdt me nog steeds bezig. Waar begint naastenliefde en waar houdt het op? En in wat voor vorm giet ik dat dan?

De rit naar de heli duurt 5 minuten. Daar staat dan zo’n oud uitziende kist waar we met zijn 18-en in gaan. Op iedere stoelleuning hangen gehoorbeschermers van het type dat ik op mijn 4 wielige maaimachine gebruik. En opzetten is geen luxe. Na 7 minuten vliegen bereiken we de heliport waar we geduldig onder politie bewaking op onze bagage wachten. Geen gastheer te zien en ik wordt onrustig. Ik heb geen telefoonnummer van hem en hij zou mij bellen. Dat had hij inderdaad gedaan op het moment dat ik in de heli zat met oorkleppen op. Dus gemist. Uiteindelijk zat ik in mijn blanke  uppie op de koffer in het donker te wachten en te hopen op bevrijding door Philipp en zijn vrouw Annick, beide Zwitsers. Het duurde gelukkig maar 10 minuten tot hun joekel van een bedrijfsauto er aan kwam en parkeerde op 5 meter van waar ik op mijn koffer zat. Binnen een milliseconde had een Sierra Leonees mijn koffer te pakken en bracht hem naar de auto om vervolgens zijn hand op  te houden. Binnen 1 minuut besefte ik waar die joekel voor nodig was. Een dirtroad zoals ik die ken uit Kenia was er niets bij. Als je hier niet hoog op je wielen staat kom je niet ver.

In Brussel, aan het eind van de terminal, waar meerdere vliegtuigen vertrekken naar Afrika rammelen djembé’s om in de stemming te komen. Over ruim een half uur vertrekt mijn vlucht SN 237 naar Freetown, Sierra Leone. Een nieuw avontuur om Geweldloze Communicatie uit te dragen in gebieden waar geweldloosheid nog niet zo vanzelfsprekend kan zijn als bij ons in Nederland.

De start van en meerjarenplan om een vaste groep van 30 deelnemers op te leiden tot “trainers” die in staat zijn het gedachtegoed van Marshall Rosenberg te verspreiden, mediation op basis van GC te doen en Restorative Justice van de grond te trekken.

Vanochtend vermoedelijk afscheid genomen van luxe. Om de aangekondigde files rondom Brussel te vermijden, Tour de France, Belgische vakantiegangers plus de standaard files op de rondweg,  heb ik besloten de nacht door te brengen in Crown Plaza Zaventem. Ja zeker, luxe. Zelfs het ondenkbare was aanwezig. Wat me wacht is een onbestemd hotel  met, naar zeggen van mijn gastheer, een emmer koud water om te douchen en wie weet af en toe een internet verbinding via een internetcafé.  
Het instappen gaat chaotisch en al net zo afwijkend als de veiligheidscontroles. Ik krijg zomaar heimwee naar Schiphol al liep ik daar ook wel te mopperen.

Het is spannend voor mij. Vorige week kreeg ik bericht dat de mensen die ik in Sierra Leone ga opleiden in Verbindend Communiceren, grotendeels militairen zijn waarvan een aantal niet kunnen lezen en schrijven. Blijkbaar krijgt eenieder de uitdagingen die bij hem of haar passen en ik dus ook. Ik heb een hotel toegewezen gekregen in Freetown met ‘bucket’. Er is dus blijkbaar een ruimte waar ik, met een emmer, water over mijn hoofd kan gooien. En het hotel is benoemd als redelijk veilig. Hoezo spannend?
 Ik heb me voorgenomen een dagelijkse blog bij te houden die leesbaar is via de website. Een en ander wel afhankelijk van aanwezigheid van elektriciteit en internet.

- Wordt vervolgd -