vinecoaching

Sierra Leone: schrikken van de beelden die het drama van armoede tonen.. PDF Afdrukken E-mail
( 2 Votes )
woensdag 02 november 2011 00:00

1 november 2011 bericht vanuit Sierra Leone

Na een tussenstop in Banjul, Gambia, ben ik heelhuids van Brussel naar Freetown gekomen. Brussels Airways is echter toch geen KLM. Geen individuele tv schermpjes en de gezamenlijke zover weg dat het kijken geen plezier oplevert. gelukkig heb ik mijn I-pod bij me en mijn noise reduction koptelefoon plus weinig om het lijf hebbende boeken. Lezen waarbij het niet belangrijk is of ik het echt onthoud en in slaap sukkelen op zijn (mijn) tijd.
Bij aankomst is het pikkedonker en zoek ik mijn weg door de grensbewaking, langs de gezondheidsdienst....


(Next time make sure that you carry your papers on you, Sir! yes Sir!).
Na de doublecheck op mijn visum naar de bagageband en dat alles op ongeveer 200 vierkante meter.
Het blijkt dat de helicopter niet vliegt en mag ik voor de eerste keer met de boot. Mijn koffer wordt weer uit mijn hand gegrist en het kaartje wordt voor me gekocht. Eerste 5 dollar tip kwijt. What is your name sir? Van Koert, sir. Op het recu staat iets wat er in de verste verte niet op lijkt.  In de minivan uit 1930 richting boot. Een ritje op de rug van een olifant lijkt mij er niets bij. De weg (zandweg) is dermate beschadigd in het bijna afgelopen regenseizoen dat de bus al laverend, stapvoets, tot aan zijn assen in de ontelbare kuilen dreunt. Dan wordt mijn koffer door het volgende maatje naar de boot gereden. Volgende 5 dollar! Met zo’n twintig reizigers een half uur in een vergrote speedboot over de zeearm naar de stad. Wel weer een ervaring apart in het stikkedonker met een soort van zwemvest dat inderhaast in mijn hand werd gedrukt. Geen ruimte om het aan te trekken.
Philipp is op tijd en brengt me naar Madam Posseh’s hotel, waar ik warm wordt ontvangen door madam zelf. Als je voor de derde keer komt mag dat ook wel, toch? Binnen de kortste keren wedden we om wie de jongste is. Haar gezicht was de moeite waard. Alsof ze een stukje status inleverde door jonger te zijn. Ze verraadde niet hoeveel!
Na een wijntje met Philipp en een bord paddestoelensoep om mijn Malarone pil (malaria preventie) weg te werken, naar bed.

In de morgen, op weg naar de trainingslocatie, (Wilberforce Barracks) is het weer schrikken van de beelden die overal om me heen het drama van armoede tonen. De slums, de abominable toestand van de wegen en de eindeloze stadsfile. En niet te vergeten zoooveel mensen langs de weg, lopend, wachtend, gelaten.

De deelnemers komen grotendeels uit de vorige training die ik gaf in maart dit jaar. Hun gezichten laten blijheid en zien en hun teksten zijn navenant. Ze wisten van tevoren niet dat ze mij weer zouden ontmoeten. Ik genoot van hun enthousiasme.

Natuurlijk weer een openingsceremonie met een ‘High Table’. Dit keer zou de Chef Staf van het Ministerie van Defensie de keynote speech doen, ware het niet dat hij vanochtend hals over kop naar Ghana was gevlogen voor een plotseling opgekomen ziekte. Sierra Leone heeft geen ‘echt’ ziekenhuis. Kan je je dat voorstellen? Geen geld voor een vliegtuig? Jammer dan.
Zijn plaats werd ingenomen door een kolonel, hoofd opleiding van het Ministerie. een man met veel kennis, zo bleek bij de aanvullingen die hij meende te willen geven op mijn teksten.
Helaas werden hij en een collega van hem om 13.00 uur weggeroepen door de Minister zelf. Spoedberaad op hoog niveau. Het bleek slecht te gaan met de gehospitaliseerde Chef Staf. Ik hoop dat hij morgen terug zal zijn en de zieke wat beter.......

De toestand van de kazerne en de directe omgeving van de werkplek was beroerder dan een half jaar geleden en zo was het ook met de toiletvoorziening. Ik werd naar een grote doucheruimte geloodst. In twee hoeken waren er afvoerputjes en daar mocht ik in mikken. Op twintig cm afstand lagen er twee scheermesjes in plastic houders.....

Ja natuurlijk heb ik vandaag ook ‘gewerkt’. Voor de nieuwkomers begonnen met een twee uur durende introductie en na de middagpauze ervaringen van de deelnemers verzameld. ze waren zeer trots op zichzelf en vertelden honderd uit over een gelukte mediation, waarin ze als mediator niets ander bleken te hebben gedaan dan suggesties aandragen hoe het anders had gekund.
Het enige dat nog op Geweldloze Communicatie leek was hun overtuiging dat ze geen winnaars en verliezers wilden maken. In ieder geval iets. Dus maar weer van voren af aan beginnen en de moed erin houden. Ik heb nog drie dagen met ze.

                                                                  -----------------
 

Agenda Vine

<<  Mei 2013  >>
 ma  di  wo  do  vr  za  zo 
    1  2  3  4  5
  6  7  8  9101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  
Help Jan helpen! Stort een bijdrage om trainingen van Jan in Kenia mee te financieren? Je kunt je melden bij Jan van Koert of de Stichting Transformi te Bilthoven.

Geweldloos Communiceren in Kenia

Geweldloos Communiceren in Zuid-Afrika

Geweldloos Communiceren in Sierra Leone

Freetown - Sierra Leone

PLAATS HIER UW BESTELLING

Binnenkort bij Vine






Jan van Koert
Trainer, Coach, Auteur, Mediator
 

Gestructureerde Opleidingen

INSCHRIJVEN NIEUWSBRIEF

  Voornaam:
Achternaam:
  emailadres:

Contact gegevens

VINE coaching & training

Museumlaan 2
3581 HK Utrecht

Tel  (030) 215 50 60
Fax (030) 215 50 51
E-mail info@vinecoaching.nl

KVK 27188920
BTW NL 0380.54.425.B.01
Triodos Bank 390.18.34.07

 

You are here  :