|
25 maart 2011 - Sierra Leone
Er komen situaties voor die de humor prikkelen. Een kapitein vertelt bij het hoofdstuk ‘Verzoeken’ dat hij de intentie van Ja = Oké, Nee = Oké begrijpt. En daarom denkt hij van tevoren eerst goed na bij welke oom hij om geld vraagt. De vrouwelijke kapitein vraagt: “En stel nou eens dat die oom tóch nee zou zeggen?”. Antwoord: “Dan word ik boos op de klojo!” Hilariteit in de zaal!
We oefenen empathisch luisteren, stille empathie, de 4 stappen van luisteren in mediation, ik breng ze de beginselen bij van de ‘groundrules’ en doe voor hoe je een gesprek als mediator kunt voeren. Ook behandel ik in een nutshell de 9 mediators vaardigheden. Enthousiast zijn ze. En echte generale repetitie voor de komende masterclass mediation in April....
Gisteravond heb ik een biertje gedronken met Lanzana, een van de coördinatoren van het JPC. Ik heb hem laten praten over de leefomstandigheden in Sierra Leone. Hij heeft verkering en heeft tussen de 1000 en 5000 $ nodig als hij wil trouwen.
60 % van de Sierra Leonese bevolking, en daar hoort hij ook bij, verdient per maand tussen de 70 en 100 $. “En alleen al voor je middag lunch”, zo zei hij, “heb je al bijna 1,5 dollar nodig. Brood meenemen kennen ze daar echt niet.
Hij is nu 25 jaar en terugrekenend heeft hij dus heel bewust de burgeroorlog meegemaakt.
Ik vroeg hem hoe de oorlog voor hem geweest was. “Diepgaand”, was zijn antwoord.
“Wil je daar iets over zeggen?”
“Jawel hoor.” Ik woonde met mijn (extended) familie in een dorp in de buurt van BO, de op een na grootste stad. Op een dag kwamen de rebellen langs en we moesten allemaal buiten gaan staan. Toen kwam de vraag wie er zijn leven wilde geven voor de familie. Niemand reageerde. Het werd nog twee keer gevraagd. Geen respons van de familie. Toen hebben ze drie familieleden in het huis gebracht en vastgezet en daarna het huis in brand gestoken……………… “ Brrrrrrrrrrrrrr. Ik ben verdrietig en bijna onmachtig om er op te reageren. Hoeft ook eigenlijk niet. Lanzana is zo in zich zelf gekeerd dat hij nog geen behoefte heeft aan reactie van mij. Dat blijkt ook achteraf.
Meermaals heeft Philipp met mij gesproken over het feit dat hij van tevoren met de militaire organisatie gesproken heeft over het niet verstrekken van reisgeld aan de deelnemers. Dit ondanks het gebruikelijke patroon. En ook dat David, zijn baas, beslist wilde dat hij dat wel zou gaan doen. David krijgt namelijk de klachten erover en mag ze afhandelen.
Ook ik ben meer dan bezorgd over deze ‘oude’ gewoonten en ben mordicus tegen.
Ik beloofde Philipp zo veel mogelijk dekken, zeker waar hij nogmaals contact daarover opnam met die militair.
Wie schetst mijn verbazing als ik wordt benaderd door David of ik een deel van mijn kostendekking wil laten vallen opdat hij reisgeld kan uitkeren. In totaal meer dan 1,5 miljoen Leones. Daar stond ik dan, in contact met mijn eigen principes en de rugdekking voor Philipp!
Na empathisch gereageerd te hebben, o.a. door aan te geven dat ik me kon voorstellen dat hij in een lastig parket zat, heb ik hem verteld dat ik me best kon voorstellen dat ik een deel van mijn kostendekking zou kunnen laten vallen om bij te dragen aan het geheel doch dat indien dat geld zou worden gebruikt voor iets waar ik in het geheel niet achter kan staan ik kies voor mijn eigen integriteit en geloofwaardigheid. Hoe is dat voor jou? En het was voor hem duidelijk en hij stopte het gesprek.
Ik vertrok om half een om de heli naar het vliegveld te halen en daarbij was het aan de JPC om de afscheidsceremonie alleen te doen in de middag.
De betrokken majoor van het ministerie zou komen ter opluistering en uitleg over het reisgeld. Edoch, hij had eieren voor zijn (reis)geld gekozen en meldde zich af!
Paniek in de tent. David wende zich tot zijn directie en die adviseerde hem 1.000.000 Leones (1 miljoen) aan te bieden aan het brandstoffonds van de Landmacht. Hetgeen hij deed. En zo was hij er af. Het was aan Philipp om het slotrondje te begeleiden en toen kwam het los.
Ik citeer nu uit een email van Philipp die ik gisteren ontving: ”Iedereen drukte zijn gevoelens uit zoals: boos, gefrustreerd, verbaasd, beschaamd, …………..en ze brachten op tafel dat het ondenkbaar was in hun cultuur om geen reisgeld aan te bieden aan de deelnemers. En er werd echt boos naar mij gekeken zo is mijn interpretatie.
Mijn collegae steunden mij niet door enige eigen bijdrage en daar stond ik dan in mijn eentje. En toen besloot ik om me kwetsbaar op te stellen. En ik sprak mijn eigen gevoelens en behoeften uit. En ik was gelukkig dat ik het durfde. Dank zij de coaching die ik zaterdag van jou had gekregen.
Daarna veranderde de energie toch iets en namen we afscheid. Op weg naar huis vierde ik dat ik me onafhankelijk van hun reacties had opgesteld en niet bang was geweest om hun vriendschap te verliezen.
En trots omdat ik kwetsbaar had durven zijn….”
Bijgaand ten afscheid nog twee sfeerfoto’s van de Barracks en het rooster in het gescheurde wegdek waar de auto’s nog net stapvoets overheen kunnen.
  Warme groet,
Jan |
